آمریکا هنوز مشغول بمباران ماست. غیر از تهران بندرهای جنوب و خوزستان و تبریز و همه‌جا را می‌زند. شب‌ها به وقت ما. ما چکار می‌توانیم بکنیم؟ هیچ‌کار.موشک می‌زنیم به بحرین و کویت و اردن. یک هفته بیشتر است که اوضاع بر همین منوال است. قیمتها وحشتناک بالا می‌رود. این وسط بچه‌ها برای کلاسهای تابستانی می‌روند مدرسه و بعضی شهرها هم نهایی دارند. نمی‌دانم کنکور بالاخره برگزار شد یا نه. سال دیگر هم احتمالا مدارس مجازی باشند. خلاصه بگویم زندگی‌مان روی هواست. نه مسافرت هوایی جرات داریم برویم نه زمینی. پول هم نداریم البته. نهایتا برای دو روز آینده می‌توانیم برنامه‌ریزی کنیم. من؟ بسیار خسته و بی‌انرژی‌ام. فقط روزها را می‌نویسم که از دست نروند.